Het gaat al een poosje steeds slechter met Eelke.
Al 13 jaar lang gaat het niet goed met hem (de helft van zijn leven).
Alles, echt alles heb ik geprobeerd om hem te helpen en de laatste tijd wist ik ook gewoon niet meer wat ik nog kon doen.
Het gamegedrag werd alleen maar erger, hij heeft schulden en is weer begonnen met blowen.
Het lukte me totaal niet meer om hem tot wat dan ook te motiveren.
Toen ik dan vanmorgen ook nog eens hoorde dat zijn Wajong uitkering per 1 januari 2018 stopt heb ik alles op alles gezet en ben een gesprek met hem aangegaan.
Ik heb hem nu echt voor het blok gezet.
Hij kan nu kiezen tussen een gesprek aan te gaan met mijn pbster (zij is echt een kei in haar werk), of ik zet hem het huis uit.
Geloof me, de beslissing om hem het huis uit te zetten heb ik niet makkelijk gemaakt en wil ik ook het liefst niet natuurlijk.
Maar ik wil mijn zoon straks ook niet zien liggen tussen 6 planken.
Ik heb hem ook gezegd dat ik soms bang ben dat hij zichzelf iets aandoet.
Hij lachtte maar wat om alles wat ik zei, maar uiteindelijk leek het erop dat het enigzins binnenkwam.
Hij heeft er nu mee ingestemd om het gesprek aan te gaan.
Ik hoop echt dat hij dit met beide handen aanpakt want om als moeder alleen maar hulpeloos toe te kunnen kijken terwijl je zoon zichzelf helemaal kapot maakt is je reinste nachtmerrie.
Ik gun hem zoveel meer hij is zo'n mooi mens, laten we hopen dat zijn knop nu eindelijk eens om gaat.
