Ik pieker me suf maar ik snap het gewoon niet.
Eelke heeft nu hele goeie hulp die echt constant met ons meedenken wat Eelke kan helpen, maar dit lijkt juist helemaal averechts te werken.
Hij kruipt meer en meer in zijn schulp, blowt ontzettend veel, en sluit zich het liefst van de hele wereld af.
Ik voel me soms zo wanhopig omdat ik werkelijk niet meer weet wat er nu nog moet gebeuren.
Als ook deze mensen het opgeven dan is er gewoon niets meer.
Dan wordt zijn Wajong stopgezet en kan ik hem ook niet meer onderhouden.
En wat dan?
Ik vraag me af of hij de ernst van de situatie niet ziet, of dat hij het gewoon niet wíl zien.
Een gesprek met hem aangaan heeft totaal geen zin, want hij zegt op alles "weet ik niet".
Dat doet hij trouwens al jaren.
Ik probeer elke dag maar positief te blijven, maar echt, soms zou ik hem wel willen slaan.
Ik zou hem zo graag wakker willen schudden, hem laten zien dat het leven echt wel leuk kan zijn.
Het is zo'n lief kind en ik gun hem zoveel moois.
Maar ik weet echt even niet meer hoe.
