maandag 1 oktober 2018

Het gaat goed!

Ik heb al een hele poos niets meer geschreven hier.
Dat komt onder andere omdat ik zelf een poos niet lekker in m'n vel zat.
Maar met Eelke gaat het nu goed, ik durf wel te zeggen supergoed!
Het is begonnen met 2 halve dagen op de zorgboerderij (dezelfde waar ik ook ben) en hij heeft ambulante hulp.
Al die jaren dat het niet goed ging met Eelke heb ik aangegeven dat het misschien goed zou zijn als hij eens naar een psychiater zou gaan.
De hulp die hij nu heeft heeft dat dus wel opgepakt.
Bij de psychiater heeft hij medicatie gekregen en EMDRtherapie gehad (https://www.emdr.nl/wat-is-emdr/).
Toen de medicijnen begonnen aan te slaan ging het steeds beter met hem.
Hij zit supergoed in z'n vel, is inmiddels 4,5 dag op de zorgboerderij, doet een cursus cybercrime en heeft zelfs een relatie.
Ook is hij wel 20 kilo aangekomen en krijgt binnenkort een nieuw gebit (hij zag er lichamelijk uit als een heroïnejunk.
Geloof me, als hij deze hulp niet had gekregen was hij echt binnen nu en 2 jaar dood geweest vrees ik.
Of hij nog aan het gamen is?
Ja, zo af en toe nog wel, maar wel op een gezonde manier.
Hij is nu overdag op de zorgboerderij en is in de weekenden en sommige avonden bij zijn vriendin.
Hij zit nu lekker in z'n vel, vindt het leven weer leuk en geniet met volle teugen.
En ik ben superblij dat er uiteindelijk toch naar mij geluisterd is!
Achteraf bekeken, als dit jaren geleden was gebeurd hadden wij niet door deze hel hoeven gaan.
Want echt, een (game)verslaafd kind hebben is echt leven in een hel.
Tegen alle ouders die nog steeds in die hel zitten hoop ik dat het met hun kinderen ooit ook zo goed zal mogen gaan.
Blijf als ouder altijd aangeven bij wie dan ook wat jij denkt dat je kind nodig heeft.
Want wie kent z'n kind nu beter dan de eigen ouders?

vrijdag 5 januari 2018

Ik probeer het te begrijpen maar...

Ik pieker me suf maar ik snap het gewoon niet.
Eelke heeft nu hele goeie hulp die echt constant met ons meedenken wat Eelke kan helpen, maar dit lijkt juist helemaal averechts te werken.
Hij kruipt meer en meer in zijn schulp, blowt ontzettend veel, en sluit zich het liefst van de hele wereld af.
Ik voel me soms zo wanhopig omdat ik werkelijk niet meer weet wat er nu nog moet gebeuren.
Als ook deze mensen het opgeven dan is er gewoon niets meer.
Dan wordt zijn Wajong stopgezet en kan ik hem ook niet meer onderhouden.
En wat dan?
Ik vraag me af of hij de ernst van de situatie niet ziet, of dat hij het gewoon niet wíl zien.
Een gesprek met hem aangaan heeft totaal geen zin, want hij zegt op alles "weet ik niet".
Dat doet hij trouwens al jaren.
Ik probeer elke dag maar positief te blijven, maar echt, soms zou ik hem wel willen slaan.
Ik zou hem zo graag wakker willen schudden, hem laten zien dat het leven echt wel leuk kan zijn.
Het is zo'n lief kind en ik gun hem zoveel moois.
Maar ik weet echt even niet meer hoe.