Vreselijk frusterend en verdrietig is het als je je eigen kind niet kunt helpen.
Een gameverslaving is niet alleen verslaafd zijn aan het spelen van spellen achter de pc.
Een gameverslaving is veel meer dan dat.
Eigenlijk is het gewoon een psychisch probleem.
Het is vluchten in een fantasiewereld zodat je de moeilijkheden in het echte leven niet onder ogen hoeft te komen.
Maar dat is steeds maar een tijdelijk iets omdat je dat gewoon niet 24/7 kunt volhouden.
Af en toe moet je gewoon terugkomen in het echte leven en dat is voor zo'n persoon heel moeilijk en soms beangstigend.
Als moeder probeer je je kind op alle manieren te helpen.
Maar hij is nu bijna 26 en ik weet het inmiddels ook niet meer.
Omdat hij volwassen is en geen gevaar vormt voor zichzelf of de samenleving hoeft hij dus geen hulp te accepteren.
En als moeder voel je je dan behoorlijk machteloos.
Want, hoe oud je kind ook is, als moeder blijf je altijd bezorgd.
En niet alleen ik, maar ook de rest van de familie en zijn vriendenkring.
Ik heb er alles voor over om hem te helpen, maar ik weet echt niet meer hoe.
Ik moet maar hopen op een wonder denk ik...
