Soms vraag ik me af of het ooit nog goed komt

De laatste tijd maakt Eelke er een behoorlijke puinhoop van.
Hij komt afspraken niet na, reageert niet op apps, blowt weer en financieel gaat het ook niet goed.
Ook heb ik het gevoel dat hij heel veel liegt.
Het is gewoon zo raar.
Nu hij eindelijk goeie hulp heeft lijken de problemen alleen maar groter te worden.
Maar dat ligt echt niet aan de hulp die hij krijgt, want dat zijn dezelfde mensen die mij ook helpen.
En ik weet uit ervaring dat zij zeer goed zijn in hun werk!
Ik hoop maar dat hun adem lang genoeg is om Eelke te helpen, want mijn adem raakt langzaamaan een beetje op.
Het is niet dat ik hem niet meer wil helpen, maar ik weet het gewoon allemaal niet zo goed meer.
Maar ik ben zijn moeder en zal doorgaan met alles te doen wat hem maar kan helpen.
Je bent geen moeder totdat het kind volwassen is of het huis uit gaat.
Nee, moeder ben je voor altijd.
En daarom hoor je er ook altijd voor je kind te zijn hoe moeilijk het soms ook is.
Ik wil zo graag dat het goedkomt met mijn lieve jongste zoon.

Het lijkt wel alsof niemand mij echt begrijpt

De laatste tijd valt alles me bestwel zwaar.

Bij vlagen ben ik doodmoe en alles is me teveel.

De mensen om me heen zeggen dat ik rustig moet blijven en dat het een hele lange adem nodig heeft om Eelke weer op de goede weg te krijgen.

Maar het lijkt wel alsof niemand echt door heeft dat ik al 13 lange jaren die adem in en uit moet ademen.

Is het gek dat ik af en toe flink in de stress raak en dat ik niets meer aan m'n hoofd kan verdragen?

Wie is er een keer voor mij?

Ik voel me soms door de hele wereld verlaten.

Nee, ik zit echt niet elke dag mezelf zielig te voelen, ik probeer van elke dag iets moois te maken.

Maar soms kan ik de druk niet meer aan en zou ik het liefst naar een onbewoond eiland willen verhuizen.

Eelke heeft ook een vader, maar waar is die in dit verhaal?

Alles komt alleen maar op mijn schouders neer.

Is het dan heel vreemd dat ik dan ook een keer helemaal op ben?

Al heel jong bezig met de dood

Al denkend over Eelke's leven besefte ik me ineens dat Eelke al heel jong bezig was met de dood.
Al moet ik zeggen dat ik niet zeker weet of dat nu bewust was of niet.
Hij was begin basisschool leeftijd toen hij een vriendje had waar hij vaak mee speelde.
Op een dag kwam de moeder van dat vriendje aan de deur om te vertellen dat P. niet meer met Eelke mocht spelen omdat Eelke het altijd had over dood en in een kistje liggen.
Daar ben ik toen bestwel van geschrokken, maar verder heb ik er niet echt over na gedacht denk ik.
Maar nu kijk ik daar toch heel anders tegenaan.
Is het normaal dat een kind dat zo jong is al zo bezig is met de dood?
Of hebben alle kinderen zo'n fase?
Het klinkt vast heel raar wat ik nu ga zeggen, maar vanaf het moment dat Eelke geboren is heb ik al het gevoel dat hij niet oud gaat worden.
Nee, ik ben daar niet obsessief mee bezig maar af en toe komt dat ineens weer boven.
Is het iets van moederinstinct?
Ik weet het niet en hoop ook echt niet dat het uit gaat komen.
Wat ik wel weet is dat Eelke altijd een vreselijk gevoelig persoontje is geweest.
En daardoor heb ik hem waarschijnlijk altijd teveel beschermd.
Ik weet dat dat niet goed was, maar ik weet ook dat je op dat moment doet wat je denkt wat goed is voor je kind.
Je krijgt nu eenmaal geen gebruiksaanwijzing bij je kind.
Dat zou het allemaal wel een stuk makkelijker maken.
Maar ik denk ook dat alles wat je in het leven overkomt iets is waar je van moet leren.
En wat ik er tot nu toe van geleerd heb is dat ik ondanks mijn dipjes heel sterk ben en keihard voor mijn kind blijf knokken hoe moeilijk het ook is.

Hoe lang hou ik dit nog vol

Ik zie Eelke met de dag depressiever worden.
En het valt me steeds zwaarder om dat te moeten aanzien.
Iedereen doet zo z'n best voor hem, maar het lijkt wel alsof niets helpt.
Of beter gezegd, alsof alles juist steeds erger wordt.
En niet alleen hij, maar ook ik ga me steeds ellendiger voelen.
Ik wil alles doen om hem te helpen maar wat is nou het juiste?
Ik weet dat ik sterk moet blijven voor hem, maar het is zo verschrikkelijk zwaar.
Als ik het niet meer trek hoe moet hij het dan nog volhouden?
Het is voor buitenstaanders zo makkelijk om te zeggen dat ik vol moet houden voor hem maar ze beseffen schijnbaar niet dat ik dat al net zo lang doe als dat het niet goed gaat met hem ( de helft van zijn leven).
En ik doe het allemaal alleen, van zijn vader hoeven we helaas niets te verwachten.
En aan de rest van de familie hebben we ook niks.
Ik vraag me echt af of het ooit nog goed komt allemaal.
Ik vind het steeds moeilijker te geloven.

Kon ik maar eens in zijn hoofd kijken

Er wordt in mijn ogen vaak nogal makkelijk over een gameverslaving gedacht.
Want een gameverslaving is toch lang niet zo erg als een drank of drugsverslaving?
Nou, ik kan als moeder van een gameverslaafd kind zeggen dat dat het zeker wel is!
Een gameverslaving is een vlucht uit het werkelijke leven.
Als je aan het gamen bent vergeet je even alles om je heen en hoef je even niet aan je angsten en moeilijkheden te denken.
Het is frustrerend voor een moeder om te zien dat je kind zich helemaal van je afsluit als er iets niet goed gaat.
Ik merk het meteen aan Eelke, want dan gaat z'n kamerdeur dicht en komt hij amper meer beneden.
Hij duikt dan nog meer in het gamen dan normaal.
Ook eet hij dan bijna niet.
Ik zou zo graag eens in zijn hoofd willen kijken om te weten wat daarin allemaal speelt.
Eelke is vreselijk gesloten en verteld mij nooit wat hem dwars zit.
En dat is voor een moeder heel erg moeilijk.
Want je wilt je kind gelukkig zien, maar je kunt niets doen om hem te helpen.
Het enige wat ik kan doen is hem duidelijk maken dat hij met alles bij mij terecht kan.
Maar dat weet hij gelukkig wel.

Toekijken en je machteloos voelen

Ik vind het als moeder vreselijk moeilijk dat ik moet toekijken hoe het steeds slechter gaat en ik zelf maar zo weinig kan doen.

Ik weet het, hij is volwassen maar het blijft altijd je kind.

En juist dit kind gun ik alle geluk van de wereld.

Hij is zo'n mooi mens en ik ben er trots op dat ik zijn moeder mag zijn.

Misschien heeft het ook wel zo moeten zijn dat hij bij mij terecht kwam en niet bij een andere moeder.

Ja, ik weet dat het zweverig klinkt maar soms denk ik dat bepaalde dingen gewoon zo moeten zijn.

Op dit moment zit ik gewoon niet lekker in m'n vel onder andere om de zorgen om hem.

Gelukkig heeft hij nu wel eindelijk de juiste hulp en daar heb ik ook heel veel vertrouwen in.

Maar ik weet ook dat het nog heel veel tijd en geduld zal kosten om zijn leven weer op de rit te krijgen.

En voor een moeder is dat gewoon absoluut niet makkelijk.

Er komt zoveel kijken bij een gameverslaving en als je daar niet persoonlijk mee te maken hebt valt dat heel erg moeilijk te begrijpen denk ik.

Aangezien Eelke nu op dezelfde zorgboerderij is als ik en ook dezelfde pbster heeft kan ik nu mijn zorgen wel makkelijker bespreken.

En dat voelt wel heel erg fijn, want zij begrijpen precies waar ik het over heb.

En ik weet uit eigen ervaring ook dat deze plek een hele goeie plek voor Eelke is. 

Ik wou dat hij daar jaren eerder was gekomen.

Maar goed, hij is er nu en daar ben ik superblij mee.

Er moet nu echt iets gebeuren

Het gaat al een poosje steeds slechter met Eelke.

Al 13 jaar lang gaat het niet goed met hem (de helft van zijn leven).

Alles, echt alles heb ik geprobeerd om hem te helpen en de laatste tijd wist ik ook gewoon niet meer wat ik nog kon doen.

Het gamegedrag werd alleen maar erger, hij heeft schulden en is weer begonnen met blowen.

Het lukte me totaal niet meer om hem tot wat dan ook te motiveren.

Toen ik dan vanmorgen ook nog eens hoorde dat zijn Wajong uitkering per 1 januari 2018 stopt heb ik alles op alles gezet en ben een gesprek met hem aangegaan.

Ik heb hem nu echt voor het blok gezet.

Hij kan nu kiezen tussen een gesprek aan te gaan met mijn pbster (zij is echt een kei in haar werk), of ik zet hem het huis uit.

Geloof me, de beslissing om hem het huis uit te zetten heb ik niet makkelijk gemaakt en wil ik ook het liefst niet natuurlijk.

Maar ik wil mijn zoon straks ook niet zien liggen tussen 6 planken.

Ik heb hem ook gezegd dat ik soms bang ben dat hij zichzelf iets aandoet.

Hij lachtte maar wat om alles wat ik zei, maar uiteindelijk leek het erop dat het enigzins binnenkwam.

Hij heeft er nu mee ingestemd om het gesprek aan te gaan.

Ik hoop echt dat hij dit met beide handen aanpakt want om als moeder alleen maar hulpeloos toe te kunnen kijken terwijl je zoon zichzelf helemaal kapot maakt is je reinste nachtmerrie.

Ik gun hem zoveel meer hij is zo'n mooi mens, laten we hopen dat zijn knop nu eindelijk eens om gaat.

Ik kan hem niet helpen

Vreselijk frusterend en verdrietig is het als je je eigen kind niet kunt helpen.

Een gameverslaving is niet alleen verslaafd zijn aan het spelen van spellen achter de pc.

Een gameverslaving is veel meer dan dat.

Eigenlijk is het gewoon een psychisch probleem.

Het is vluchten in een fantasiewereld zodat je de moeilijkheden in het echte leven niet onder ogen hoeft te komen.

Maar dat is steeds maar een tijdelijk iets omdat je dat gewoon niet 24/7 kunt volhouden.

Af en toe moet je gewoon terugkomen in het echte leven en dat is voor zo'n persoon heel moeilijk en soms beangstigend.

Als moeder probeer je je kind op alle manieren te helpen.

Maar hij is nu bijna 26 en ik weet het inmiddels ook niet meer.

Omdat hij volwassen is en geen gevaar vormt voor zichzelf of de samenleving hoeft hij dus geen hulp te accepteren.

En als moeder voel je je dan behoorlijk machteloos.

Want, hoe oud je kind ook is, als moeder blijf je altijd bezorgd.

En niet alleen ik, maar ook de rest van de familie en zijn vriendenkring.

Ik heb er alles voor over om hem te helpen, maar ik weet echt niet meer hoe.

Ik moet maar hopen op een wonder denk ik...

Hoe het allemaal begon

Toen mijn zoon Eelke 12 jaar oud was heeft hij een aantal heftige dingen meegemaakt.

Het begon met een klasgenootje in groep 8 die overleed aan leukemie.

Het volgende was het overlijden van onze buurjongen die ook Eelke's beste vriendje was.

Eelke is op 1 mei jarig en onze buurjongen overleed op 2 mei.

Eelke heeft daar een flinke klap aan overgehouden.

Het volgende wat er gebeurde was toen Eelke net naar de middelbare school ging.

Hij werd tegengehouden door 6 grote knapen met legerkisten aan en werd van zijn fiets getrapt.

Al die dingen samen waren uiteindelijk teveel van het goeie en de drempel om naar school te gaan werd steeds moeilijker voor Eelke.

Ik heb echt van alles geprobeerd en hulp voor hem gezocht, maar het lukte niet om Eelke weer naar school te krijgen.

Aangezien hij wel leerplichtig was is hij in een internaat geplaatst met een OTS (onder toezicht stelling).

Op zijn 18de mocht hij weer thuis gaan wonen en toen is langzaamaan de gameverslaving begonnen.

Een gameverslaving (eigenlijk elke verslaving) is vaak vluchtgedrag.

Het is het creëren van een eigen (veilig) wereldje.