Al heel jong bezig met de dood

Al denkend over Eelke's leven besefte ik me ineens dat Eelke al heel jong bezig was met de dood.
Al moet ik zeggen dat ik niet zeker weet of dat nu bewust was of niet.
Hij was begin basisschool leeftijd toen hij een vriendje had waar hij vaak mee speelde.
Op een dag kwam de moeder van dat vriendje aan de deur om te vertellen dat P. niet meer met Eelke mocht spelen omdat Eelke het altijd had over dood en in een kistje liggen.
Daar ben ik toen bestwel van geschrokken, maar verder heb ik er niet echt over na gedacht denk ik.
Maar nu kijk ik daar toch heel anders tegenaan.
Is het normaal dat een kind dat zo jong is al zo bezig is met de dood?
Of hebben alle kinderen zo'n fase?
Het klinkt vast heel raar wat ik nu ga zeggen, maar vanaf het moment dat Eelke geboren is heb ik al het gevoel dat hij niet oud gaat worden.
Nee, ik ben daar niet obsessief mee bezig maar af en toe komt dat ineens weer boven.
Is het iets van moederinstinct?
Ik weet het niet en hoop ook echt niet dat het uit gaat komen.
Wat ik wel weet is dat Eelke altijd een vreselijk gevoelig persoontje is geweest.
En daardoor heb ik hem waarschijnlijk altijd teveel beschermd.
Ik weet dat dat niet goed was, maar ik weet ook dat je op dat moment doet wat je denkt wat goed is voor je kind.
Je krijgt nu eenmaal geen gebruiksaanwijzing bij je kind.
Dat zou het allemaal wel een stuk makkelijker maken.
Maar ik denk ook dat alles wat je in het leven overkomt iets is waar je van moet leren.
En wat ik er tot nu toe van geleerd heb is dat ik ondanks mijn dipjes heel sterk ben en keihard voor mijn kind blijf knokken hoe moeilijk het ook is.