De laatste tijd valt alles me bestwel zwaar.
Bij vlagen ben ik doodmoe en alles is me teveel.
De mensen om me heen zeggen dat ik rustig moet blijven en dat het een hele lange adem nodig heeft om Eelke weer op de goede weg te krijgen.
Maar het lijkt wel alsof niemand echt door heeft dat ik al 13 lange jaren die adem in en uit moet ademen.
Is het gek dat ik af en toe flink in de stress raak en dat ik niets meer aan m'n hoofd kan verdragen?
Wie is er een keer voor mij?
Ik voel me soms door de hele wereld verlaten.
Nee, ik zit echt niet elke dag mezelf zielig te voelen, ik probeer van elke dag iets moois te maken.
Maar soms kan ik de druk niet meer aan en zou ik het liefst naar een onbewoond eiland willen verhuizen.
Eelke heeft ook een vader, maar waar is die in dit verhaal?
Alles komt alleen maar op mijn schouders neer.
Is het dan heel vreemd dat ik dan ook een keer helemaal op ben?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten