Er moet nu echt iets gebeuren

Het gaat al een poosje steeds slechter met Eelke.

Al 13 jaar lang gaat het niet goed met hem (de helft van zijn leven).

Alles, echt alles heb ik geprobeerd om hem te helpen en de laatste tijd wist ik ook gewoon niet meer wat ik nog kon doen.

Het gamegedrag werd alleen maar erger, hij heeft schulden en is weer begonnen met blowen.

Het lukte me totaal niet meer om hem tot wat dan ook te motiveren.

Toen ik dan vanmorgen ook nog eens hoorde dat zijn Wajong uitkering per 1 januari 2018 stopt heb ik alles op alles gezet en ben een gesprek met hem aangegaan.

Ik heb hem nu echt voor het blok gezet.

Hij kan nu kiezen tussen een gesprek aan te gaan met mijn pbster (zij is echt een kei in haar werk), of ik zet hem het huis uit.

Geloof me, de beslissing om hem het huis uit te zetten heb ik niet makkelijk gemaakt en wil ik ook het liefst niet natuurlijk.

Maar ik wil mijn zoon straks ook niet zien liggen tussen 6 planken.

Ik heb hem ook gezegd dat ik soms bang ben dat hij zichzelf iets aandoet.

Hij lachtte maar wat om alles wat ik zei, maar uiteindelijk leek het erop dat het enigzins binnenkwam.

Hij heeft er nu mee ingestemd om het gesprek aan te gaan.

Ik hoop echt dat hij dit met beide handen aanpakt want om als moeder alleen maar hulpeloos toe te kunnen kijken terwijl je zoon zichzelf helemaal kapot maakt is je reinste nachtmerrie.

Ik gun hem zoveel meer hij is zo'n mooi mens, laten we hopen dat zijn knop nu eindelijk eens om gaat.

Ik kan hem niet helpen

Vreselijk frusterend en verdrietig is het als je je eigen kind niet kunt helpen.

Een gameverslaving is niet alleen verslaafd zijn aan het spelen van spellen achter de pc.

Een gameverslaving is veel meer dan dat.

Eigenlijk is het gewoon een psychisch probleem.

Het is vluchten in een fantasiewereld zodat je de moeilijkheden in het echte leven niet onder ogen hoeft te komen.

Maar dat is steeds maar een tijdelijk iets omdat je dat gewoon niet 24/7 kunt volhouden.

Af en toe moet je gewoon terugkomen in het echte leven en dat is voor zo'n persoon heel moeilijk en soms beangstigend.

Als moeder probeer je je kind op alle manieren te helpen.

Maar hij is nu bijna 26 en ik weet het inmiddels ook niet meer.

Omdat hij volwassen is en geen gevaar vormt voor zichzelf of de samenleving hoeft hij dus geen hulp te accepteren.

En als moeder voel je je dan behoorlijk machteloos.

Want, hoe oud je kind ook is, als moeder blijf je altijd bezorgd.

En niet alleen ik, maar ook de rest van de familie en zijn vriendenkring.

Ik heb er alles voor over om hem te helpen, maar ik weet echt niet meer hoe.

Ik moet maar hopen op een wonder denk ik...

Hoe het allemaal begon

Toen mijn zoon Eelke 12 jaar oud was heeft hij een aantal heftige dingen meegemaakt.

Het begon met een klasgenootje in groep 8 die overleed aan leukemie.

Het volgende was het overlijden van onze buurjongen die ook Eelke's beste vriendje was.

Eelke is op 1 mei jarig en onze buurjongen overleed op 2 mei.

Eelke heeft daar een flinke klap aan overgehouden.

Het volgende wat er gebeurde was toen Eelke net naar de middelbare school ging.

Hij werd tegengehouden door 6 grote knapen met legerkisten aan en werd van zijn fiets getrapt.

Al die dingen samen waren uiteindelijk teveel van het goeie en de drempel om naar school te gaan werd steeds moeilijker voor Eelke.

Ik heb echt van alles geprobeerd en hulp voor hem gezocht, maar het lukte niet om Eelke weer naar school te krijgen.

Aangezien hij wel leerplichtig was is hij in een internaat geplaatst met een OTS (onder toezicht stelling).

Op zijn 18de mocht hij weer thuis gaan wonen en toen is langzaamaan de gameverslaving begonnen.

Een gameverslaving (eigenlijk elke verslaving) is vaak vluchtgedrag.

Het is het creëren van een eigen (veilig) wereldje.