Ik vind het als moeder vreselijk moeilijk dat ik moet toekijken hoe het steeds slechter gaat en ik zelf maar zo weinig kan doen.
Ik weet het, hij is volwassen maar het blijft altijd je kind.
En juist dit kind gun ik alle geluk van de wereld.
Hij is zo'n mooi mens en ik ben er trots op dat ik zijn moeder mag zijn.
Misschien heeft het ook wel zo moeten zijn dat hij bij mij terecht kwam en niet bij een andere moeder.
Ja, ik weet dat het zweverig klinkt maar soms denk ik dat bepaalde dingen gewoon zo moeten zijn.
Op dit moment zit ik gewoon niet lekker in m'n vel onder andere om de zorgen om hem.
Gelukkig heeft hij nu wel eindelijk de juiste hulp en daar heb ik ook heel veel vertrouwen in.
Maar ik weet ook dat het nog heel veel tijd en geduld zal kosten om zijn leven weer op de rit te krijgen.
En voor een moeder is dat gewoon absoluut niet makkelijk.
Er komt zoveel kijken bij een gameverslaving en als je daar niet persoonlijk mee te maken hebt valt dat heel erg moeilijk te begrijpen denk ik.
Aangezien Eelke nu op dezelfde zorgboerderij is als ik en ook dezelfde pbster heeft kan ik nu mijn zorgen wel makkelijker bespreken.
En dat voelt wel heel erg fijn, want zij begrijpen precies waar ik het over heb.
En ik weet uit eigen ervaring ook dat deze plek een hele goeie plek voor Eelke is.
Ik wou dat hij daar jaren eerder was gekomen.
Maar goed, hij is er nu en daar ben ik superblij mee.
