Ik probeer het te begrijpen maar...

Ik pieker me suf maar ik snap het gewoon niet.

Eelke heeft nu hele goeie hulp die echt constant met ons meedenken wat Eelke kan helpen, maar dit lijkt juist helemaal averechts te werken.

Hij kruipt meer en meer in zijn schulp, blowt ontzettend veel, en sluit zich het liefst van de hele wereld af.

Ik voel me soms zo wanhopig omdat ik werkelijk niet meer weet wat er nu nog moet gebeuren.

Als ook deze mensen het opgeven dan is er gewoon niets meer.

Dan wordt zijn Wajong stopgezet en kan ik hem ook niet meer onderhouden.

En wat dan?

Ik vraag me af of hij de ernst van de situatie niet ziet, of dat hij het gewoon niet wíl zien.

Een gesprek met hem aangaan heeft totaal geen zin, want hij zegt op alles "weet ik niet".

Dat doet hij trouwens al jaren.

Ik probeer elke dag maar positief te blijven, maar echt, soms zou ik hem wel willen slaan.

Ik zou hem zo graag wakker willen schudden, hem laten zien dat het leven echt wel leuk kan zijn.

Het is zo'n lief kind en ik gun hem zoveel moois.

Maar ik weet echt even niet meer hoe.

Soms vraag ik me af of het ooit nog goed komt

De laatste tijd maakt Eelke er een behoorlijke puinhoop van.
Hij komt afspraken niet na, reageert niet op apps, blowt weer en financieel gaat het ook niet goed.
Ook heb ik het gevoel dat hij heel veel liegt.
Het is gewoon zo raar.
Nu hij eindelijk goeie hulp heeft lijken de problemen alleen maar groter te worden.
Maar dat ligt echt niet aan de hulp die hij krijgt, want dat zijn dezelfde mensen die mij ook helpen.
En ik weet uit ervaring dat zij zeer goed zijn in hun werk!
Ik hoop maar dat hun adem lang genoeg is om Eelke te helpen, want mijn adem raakt langzaamaan een beetje op.
Het is niet dat ik hem niet meer wil helpen, maar ik weet het gewoon allemaal niet zo goed meer.
Maar ik ben zijn moeder en zal doorgaan met alles te doen wat hem maar kan helpen.
Je bent geen moeder totdat het kind volwassen is of het huis uit gaat.
Nee, moeder ben je voor altijd.
En daarom hoor je er ook altijd voor je kind te zijn hoe moeilijk het soms ook is.
Ik wil zo graag dat het goedkomt met mijn lieve jongste zoon.

Het lijkt wel alsof niemand mij echt begrijpt

De laatste tijd valt alles me bestwel zwaar.

Bij vlagen ben ik doodmoe en alles is me teveel.

De mensen om me heen zeggen dat ik rustig moet blijven en dat het een hele lange adem nodig heeft om Eelke weer op de goede weg te krijgen.

Maar het lijkt wel alsof niemand echt door heeft dat ik al 13 lange jaren die adem in en uit moet ademen.

Is het gek dat ik af en toe flink in de stress raak en dat ik niets meer aan m'n hoofd kan verdragen?

Wie is er een keer voor mij?

Ik voel me soms door de hele wereld verlaten.

Nee, ik zit echt niet elke dag mezelf zielig te voelen, ik probeer van elke dag iets moois te maken.

Maar soms kan ik de druk niet meer aan en zou ik het liefst naar een onbewoond eiland willen verhuizen.

Eelke heeft ook een vader, maar waar is die in dit verhaal?

Alles komt alleen maar op mijn schouders neer.

Is het dan heel vreemd dat ik dan ook een keer helemaal op ben?

Al heel jong bezig met de dood

Al denkend over Eelke's leven besefte ik me ineens dat Eelke al heel jong bezig was met de dood.
Al moet ik zeggen dat ik niet zeker weet of dat nu bewust was of niet.
Hij was begin basisschool leeftijd toen hij een vriendje had waar hij vaak mee speelde.
Op een dag kwam de moeder van dat vriendje aan de deur om te vertellen dat P. niet meer met Eelke mocht spelen omdat Eelke het altijd had over dood en in een kistje liggen.
Daar ben ik toen bestwel van geschrokken, maar verder heb ik er niet echt over na gedacht denk ik.
Maar nu kijk ik daar toch heel anders tegenaan.
Is het normaal dat een kind dat zo jong is al zo bezig is met de dood?
Of hebben alle kinderen zo'n fase?
Het klinkt vast heel raar wat ik nu ga zeggen, maar vanaf het moment dat Eelke geboren is heb ik al het gevoel dat hij niet oud gaat worden.
Nee, ik ben daar niet obsessief mee bezig maar af en toe komt dat ineens weer boven.
Is het iets van moederinstinct?
Ik weet het niet en hoop ook echt niet dat het uit gaat komen.
Wat ik wel weet is dat Eelke altijd een vreselijk gevoelig persoontje is geweest.
En daardoor heb ik hem waarschijnlijk altijd teveel beschermd.
Ik weet dat dat niet goed was, maar ik weet ook dat je op dat moment doet wat je denkt wat goed is voor je kind.
Je krijgt nu eenmaal geen gebruiksaanwijzing bij je kind.
Dat zou het allemaal wel een stuk makkelijker maken.
Maar ik denk ook dat alles wat je in het leven overkomt iets is waar je van moet leren.
En wat ik er tot nu toe van geleerd heb is dat ik ondanks mijn dipjes heel sterk ben en keihard voor mijn kind blijf knokken hoe moeilijk het ook is.

Hoe lang hou ik dit nog vol

Ik zie Eelke met de dag depressiever worden.
En het valt me steeds zwaarder om dat te moeten aanzien.
Iedereen doet zo z'n best voor hem, maar het lijkt wel alsof niets helpt.
Of beter gezegd, alsof alles juist steeds erger wordt.
En niet alleen hij, maar ook ik ga me steeds ellendiger voelen.
Ik wil alles doen om hem te helpen maar wat is nou het juiste?
Ik weet dat ik sterk moet blijven voor hem, maar het is zo verschrikkelijk zwaar.
Als ik het niet meer trek hoe moet hij het dan nog volhouden?
Het is voor buitenstaanders zo makkelijk om te zeggen dat ik vol moet houden voor hem maar ze beseffen schijnbaar niet dat ik dat al net zo lang doe als dat het niet goed gaat met hem ( de helft van zijn leven).
En ik doe het allemaal alleen, van zijn vader hoeven we helaas niets te verwachten.
En aan de rest van de familie hebben we ook niks.
Ik vraag me echt af of het ooit nog goed komt allemaal.
Ik vind het steeds moeilijker te geloven.

Kon ik maar eens in zijn hoofd kijken

Er wordt in mijn ogen vaak nogal makkelijk over een gameverslaving gedacht.
Want een gameverslaving is toch lang niet zo erg als een drank of drugsverslaving?
Nou, ik kan als moeder van een gameverslaafd kind zeggen dat dat het zeker wel is!
Een gameverslaving is een vlucht uit het werkelijke leven.
Als je aan het gamen bent vergeet je even alles om je heen en hoef je even niet aan je angsten en moeilijkheden te denken.
Het is frustrerend voor een moeder om te zien dat je kind zich helemaal van je afsluit als er iets niet goed gaat.
Ik merk het meteen aan Eelke, want dan gaat z'n kamerdeur dicht en komt hij amper meer beneden.
Hij duikt dan nog meer in het gamen dan normaal.
Ook eet hij dan bijna niet.
Ik zou zo graag eens in zijn hoofd willen kijken om te weten wat daarin allemaal speelt.
Eelke is vreselijk gesloten en verteld mij nooit wat hem dwars zit.
En dat is voor een moeder heel erg moeilijk.
Want je wilt je kind gelukkig zien, maar je kunt niets doen om hem te helpen.
Het enige wat ik kan doen is hem duidelijk maken dat hij met alles bij mij terecht kan.
Maar dat weet hij gelukkig wel.

Toekijken en je machteloos voelen

Ik vind het als moeder vreselijk moeilijk dat ik moet toekijken hoe het steeds slechter gaat en ik zelf maar zo weinig kan doen.

Ik weet het, hij is volwassen maar het blijft altijd je kind.

En juist dit kind gun ik alle geluk van de wereld.

Hij is zo'n mooi mens en ik ben er trots op dat ik zijn moeder mag zijn.

Misschien heeft het ook wel zo moeten zijn dat hij bij mij terecht kwam en niet bij een andere moeder.

Ja, ik weet dat het zweverig klinkt maar soms denk ik dat bepaalde dingen gewoon zo moeten zijn.

Op dit moment zit ik gewoon niet lekker in m'n vel onder andere om de zorgen om hem.

Gelukkig heeft hij nu wel eindelijk de juiste hulp en daar heb ik ook heel veel vertrouwen in.

Maar ik weet ook dat het nog heel veel tijd en geduld zal kosten om zijn leven weer op de rit te krijgen.

En voor een moeder is dat gewoon absoluut niet makkelijk.

Er komt zoveel kijken bij een gameverslaving en als je daar niet persoonlijk mee te maken hebt valt dat heel erg moeilijk te begrijpen denk ik.

Aangezien Eelke nu op dezelfde zorgboerderij is als ik en ook dezelfde pbster heeft kan ik nu mijn zorgen wel makkelijker bespreken.

En dat voelt wel heel erg fijn, want zij begrijpen precies waar ik het over heb.

En ik weet uit eigen ervaring ook dat deze plek een hele goeie plek voor Eelke is. 

Ik wou dat hij daar jaren eerder was gekomen.

Maar goed, hij is er nu en daar ben ik superblij mee.